آثار:حمیدرضا رضوی / hamid reza razavi

کاش زندگی، کنترل+زد(ctrl+Z) داشت

2010-07-30T07:41:00.000+04:30

ای بابا. از کجا بگم. این روزا زندگی سیاه و قیری شده. آدم نمی دونه از کجا می خوره. همه چی شده پول. دلم خیلی گرفته. به هر کی دست میدی بهت پشت میکنه. به هر کی خوبی میکنی، فکر میکنه وظیفته! نمی دونم از کجا به اینجا رسیدم ولی هر چی دستمو گذاشتم رو کنترل+ زدِ (Ctrl+Z) کیبرد (Keyboard) زندگی هی اِرور (Error) میداد که آندو (Undo) بی آندو. حتی نمیشه یه (سیو از) (Save as) تا این مرحله رو گرفت و یه فایل (File) جدید تو زندگی باز کرد. نمی دونم این تیم خداوندی از کی از مخلوق خودش عقب موند که الان من برام سوال بشه که پس چرا نمیشه تا مرحله جنینی کنترل زد (Ctrl+Z) بزنی یا کلییر آل هیستری (Clear All History) کنی و از دوباره طرحی نو در اندازی؟ عرفان و سلوک هم فقط تو خواب جواب میده و همین که چشماتو باز میکنی میبینی تو همون سگ دونی هستی که بودی. تازه سلوک کردن با گوگل ارث (Google Earth) هم حالش بیشتره هم کلی دقیقتر و باحالتره. اگه من تو تیم خداوندی حاضر بودم حتماٌ یه نقدی به گروه میزدم که ای بابا این آدمای ناچیز ببین به کجا رسیدن که حالا دارن شاخ میشن اون وقت الان 60000 ساله نتونستیم یه آندو ساده رو ورژن جدید این بشریت وارد کنیم. این تیم خداوندی هم کاراش مثل شرکت ماکرسافت (Microsoft) همش تکرار قبله؛ فقط هی همون محصول قبلی رو بَزک می کنه، رنگ و لعاب میده، آدم فکر میکنه دیگه این آخرشه. ولی بعد که باهاش کار میکنی می فهمی این همون قبلی یَس؛ تازه یکسری از امکاناتشم دیگه در دسترس نیست. اگه این تیم خداوندی میذاشت کسایه دیگه یه دستی به سیستم عامل بشریت بزنن شاید وضع ماها بهتر از این میشد. آخه چرا انقدر انحصار طلبی خدا؟؟؟ منظورم ماکرسافت بود!!!

بی پرده

2009-11-24T09:46:00.000+03:30

در سالوی کپی شده در شمال و جنوب این شهر، چه فصلی جاری ست امشب؟

پسرک تبر از نره اش می سازد، از درد جماع ناخواسته و به خود می پیچد

مردکی مُخنّث زاده، مأبون وار به او می نگرد

زاری اش، هرزگی و دگر آزاری آن اَمردِ پلید افکار را به بیکران می برد

از این پس دیگر او اَبر-مردی والا صفت است، دست نشاندۀ قاضی

و تبرئه خواهد شد یا که التزامی بر اخلاقش ادا می شود

بی محکمه، پسرک، ایستاده برچهار پایه، تا ابد به خواب خواهد رفت

دخترک، دیشب زنی بالغ شد تا امروز با همان چهارپایه به معراج اجباری رَوَد.

های مَردم، دلکم ریخت از این بی ثباتی

پس چرا گریه ای سر نمی دهید همگان؟

پس چرا آیه ای نازل نمی شود این روزها؟

فتوا و گناه که همه در دستان توست

ما مخلوق جبر توییم

مانده در گِل و لای افکار پوسیده و مسموم

بوی فضله ای برخاست

این برهنه زن کیست که در بستر من می لولد؟

کهنه ای آرید. نه، آب غسل هم کافی نیست

گر آلتم را در زمین بَرَم، دست به این هرزۀ دین دار که شب، توبه کنان می گرید نخواهم مالید

این قوم، هرزگی را در کشتار نمی بیند

این فاحشۀ ذهن توست که خواهان همبستری با من ِ کافر است

من، دروغم از عریانی آن زن، برهنه تر است

اما اینجا همه عاشق هم خوابی با کلامم هستند

دروغ ِ تو مشکل ما نیست

من از راستِ تو می ترسم

همه افکار پَلیدت حقیقت دارد

تو به آن آیۀ مسموم دل بسته ای

و اینک انسان، حقوق گربه ای را تدوین می کند و نگران انقراض تمساح هاست

و تو باز حق داری، تا من و افکارم را به سیخ بکشی

در این ناکجا آبادِ تمدن تهی

مسدود شده ایم از هر سو

اما از میانۀ همین انبار گـُه، رایحۀ خوش آزادی در سَرمان می پیچد

بگذار فریاد کنم که : من می اندیشم، پس هستم

و تو از اندیشۀ گذشتگانت زاده شدی

پس بگذار خاک بر این پوسیده افکار نهیم و طرحی نو در اندازیم

کاش آنروز، همین امروز، فرا می رسید

کاش آنروز، همین امروز، فرا می رسید.

2/9/7009

حمید رضا رضوی

حرف آخر

2009-11-24T09:44:00.000+03:30

روزی که سرت را بر تپشهای دلم می گذاشتم

تا صدایش دستهای گرمت را پر از عرق کند

دست سرد خود را به سوی مرگ در زمین فرو می کردم

و تو به آسمان می رفتی و من در خاک سرد، نفسهایم بوی تعفن می گرفت

کرمها تنم را هر روز می خورند و مرگ سراسر وجودم را گرفته

من سالهاست که مرده ام

این را با تمام اجزای گند گرفته ام فریاد می زنم

من اشتباه کردم؛ اعتراف می کنم که با دستهای خود خاک سرد اعتماد را بر سرم ریختم

و نفس های سردم را به گورستان عشق سپردم تا مرا "بی نام" دفن کند

و سگ ها از قبرم استخوان بدزدند

حتی یک روز هم آرام نبودم که از درد تنهایی رها شده باشم

و اطرافم پر از انسانهایی است که مرا زنده نگه داشته اند تا تحقیرم کنند و بیشتر تنها شوم

از پشیمانی می گریم و خود را هرگز نمی بخشم

عشق پوشالی من کلاغ ها را می ترساند

من مترسک بی روحی بودم که چشمانم را بر همه چیز بستم

و با سوز بادها خودم را سوزاندم و بر خاکسترم فاتحه می خوانم

"من مرده ام، نه از مرگ، بلکه سالهاست که از زندگی مرده ام"

می خندم و می سوزم

این نباید ها بودند که گرفتارم کرد

و عشق نبایدی است که هرگز طعم شیرینی نخواهد داشت

زهر عشق گلویم را خشک می کند و من هرگز پادزهری برایش نمی شناسم

و با تمام وجود سر می کشم طعم تلخ ترین لغزشی را که کردم

من هیچ چیز نیستم. من ارزش شنیده شدن را هم ندارم

روزگار خواهد گذشت و من پست تر خواهم شد

از درون خواهم سوخت و همه ، صدای خنده هایم را می شنوند.

عربده می کشم و همه می خندند ، آری من کر شده ام

زار می زنم و هم می خندند ، آری من کور شده ام

من از تکرار خودم هم بیزارم

هرگز خودم را نخواهم بخشید؛ هرگز.

این شیرین ترین اعترافی ست که به آن پایبند خواهم بود...

من بخشیده نمی شوم و ثانیه شمار زندگی، هر چه سنگینتر این را در سرم فرو می کُند.

یخ در آتش تبخیر می شود و آتش در من، خاکستر

این لحظه ای ست که نباید شنیده شوم

و خاموش می شوم با کوله باری که خُردم خواهد کرد

و دیگر لب بر نخواهم گشود

این تقدیر من است که خرد شوم و روزۀ سکوت بگیرم

چرا که لب گشودنم جز سیاهی چیزی را به ارمغان نخواهد آورد

پس بخند، چون من لال شده ام و خواهم سوخت.

13/10/7008

حمید رضا رضوی

غم

2009-11-24T09:40:00.000+03:30

می بوسمت بی هیچ طمعی

و می خواهمت بی هیچ خواسته ای

نه لبانت را لمس می کنم، نه به تو می رسم

در آغوش می گیرمت بی آنکه بدنت را لمس کرده باشم

و به تو می اندیشم با تمامی کودکی ام

من، عشق را با تو فهمیدم

عشق یعنی تنهایی . . .

8/12/7008

حمید رضا رضوی

2009-09-24T02:49:00.002+03:30

2009-09-24T02:43:00.002+03:30

2009-09-24T02:37:00.003+03:30

2009-09-24T02:21:00.004+03:30

2009-09-24T02:06:00.007+03:30

بی نام

2009-03-07T13:46:00.001+03:30

و مرگ، مادرگونه به دنبالِ به آغوش کشیدنم، مضطرب همه جا را می پاید
ولی من نمی ترسم
ایستاده ام و انتظار هم آغوشی اش را می کشم
همچون کودکی می گریم و بازکرده ام دستهایم را مشتاقانه
دیگر چراغی برایم فروغی به ارمغان نمی آورد
فروغ می دانست که می میرد
من نیز نزدیکی به خاک را حس می کنم
بیزار بودم از نفهمیدن های خودم
بیزار بودم از نفهمیدنِ آنچه که می گفتم
همیشه تنها بودم
من با همه، تنها بودم
احساس سردم، بوی مرگ را به مشامم می رساند
و چه خوشبو عطری ست
و چه شهوت انگیز، لحظه ای ست.
من بی نام می میرم
بی لذت جوانی
عشق من به دست تقدیر، شعله ی خاموشی شد و سوزاند درونم را
فکر من، دآری شد که از ترس رسوایی، هرروز، سکوت را برگزیدم
تا جای پایی بر جای پایم ننشیند؛ تا کسی مُرتد خوانده نشود
خواندم، تا آنچه را که حس می کردم، درک کنم
و چه شیرین بود نیچه با تمام بلندپروازی هایش
دنیای مجازی، آرزوهایم را دست یافتنی تر کرد
اما هنوز در آرزوی کفش پرنده یا گام برداشتن بر مریخ یا جایی دورتر از پلوتو، کارتونهای کودکانه می بینم
فرصت از کف رفت، نیمه ی نیم قرن عمرم نیز رو به اتمام است
و من می اندیشم!

24/11/7008
حمید رضا رضوی

پاسخ

2009-01-04T00:58:00.002+03:30

کیستم من؟ و مجازاتم چیست؟
نشسته ام سر ِراه ِ ورود ِ به کشتارگاه عرفان
و می پرسم بارها سوالم را از زاعران
و هیچکس نیست که گذر کرده باشد
و من ابولهول وار منتظر پاسخم! هر چند که خود نیز پاسخ را نمی دانم
در ذهن ، سوالاتی دارم که حتی خدا هم از پاسخشان طفره می رود
و بر چهره ی بی رمقم قهقهه می زند
و هر از گاهی با افلاتون و نیچه گرگم به هوا بازی می کند تا مبادا سوالی دیگر مطرح کنم
من عادت ندارم برای برگشت به دوران کودکی التماس کنم؛
چرا که محکوم به بزرگ شدن پاهایم بوده ام
و حال کفشهایم از افکارم پوسیده تر شده
و هنوز پاسخی برای کوتاهترین سوال زندگی ام نیافته ام
من کیستم؟

2/9/7008 آریایی
حمید رضا رضوی

شرمگاه!

2008-12-15T12:44:00.002+03:30

جانیان سبز پوش
به جان غُلفه ی نوزادی می افتند، بی خواست صاحبش!
تنها به حکمی مجهول
سوالی از این وحشیان دارم:
تنها به رسمی محکوم و سنتی دیرینه، چنین بَربَرانه
نوزادی که هنوز لذتی از ورودش به این ندامتگاه تاریک ندیده
به دردناکترین تیغ و بخیه ، در روزهای نخست زندگی ، باید تن در دهد؟
چرا که موسی و ابراهیم چنین کردند؟
و جالب برایم جشنی است که زارهای کودک، سروری
و دردهای ناخواسته اش ، افتخاری
و خطی مدور و سیاه، نشانی برای تایید ننگی پایدار
و می گرید ، اما صدایش همچون صدای من
در خنده ی ابلهان رسوا نشده ی همرنگ جامعه، گم می شود.
بخند. تو هم، احمقانه به نادانی ام بخند!

25/9/7008 آریایی
حمید رضا رضوی

قالب های شعر نو

2008-12-05T01:19:00.003+03:30

این یادداشت شامل توضیحاتی در مورد انواع قالبهای شعر نو و خصوصیات و تفاوت های هر یک است که بر اساس منبع معتبر "انواع ادبی : نوشته ی دکتر سیروس شمیسا" ارائه می شود. امیدوارم مطالب این یادداشت مورد استفاده ی شما عزیزان قرار گیرد:

شعر نو از نظر قالب سه نوع است:
1- شکل نیمایی (آزاد ) 2- شکل شاملویی(سپید) 3- شعر موج نو

1- شکل نیمایی : که به آن شعر آزاد*می گویند. شعری است با وزن عروضی، منتها مصراع های آن مانند شعر سنتی محدود به دو و سه و چهار رکن نیست و می تواند کمتر از دو رکن و بیشتر از چهار رکن داشته باشد. قافیه در طرز نیمایی جای منظم و مشخص ندارد. اشعار نیما ، اخوان ، فروغ و سپهری بدین شکل است.

2- شکل شاملویی: که بدان شعر سپید*گویند. وزن و آهنگ دارد، منتها عروضی نیست. قافیه در این نوع شعر هم جای ثابت ندارد. شعرهای احمد شاملو و برخی از آثار حسین پناهی از این نوع است.

3- شعر موج نو: نه تنها وزن عروضی ندارد بلکه آهنگ و موسیقی آن حتی مانند شعر سپید هم آشکار نیست. در حقیقت منطق غیر نثری آن و تشبیهات و استعارات نوین آن یعنی مجموعاً زبان شعری، بدان آهنگی معنوی می بخشد که در نثر دیده نمی شود. اشعار احمد رضا احمدی بدین شیوه است.

* در زبانهای غربی شعر سپید "Blank verse" شعری است که وزن دارد اما قافیه ندارد، شعر آزاد "Free verse" شعری است که وزن عروضی (سنتی) نداغشته باشد یا وزن آن کاملاً مطابق قاعده نباشد.

منبع : انواع ادبی . سیروس شمیسا . ویرایش سوم ، چاپ نهم، تهران : انتشارات فردوس . 1381

فایل MP3 طعم تلخ با " آهنگسازی" و "دکلمه ی حمیدرضا رضوی

2008-11-23T19:30:00.008+03:30

فایل MP3 طعم تلخ را با " آهنگسازی" و "دکلمه ی خودم" دانلود کنید. 3دقیقه - 1.37 Mb

"قابل توجه": اگر می خواهید فایل را به طور مستقیم دانلود کنید می توانید بر روی لینک (دانلودکنید بالا) راست کلیک کرده و گزینه ی Save target as در IE و یا Save link as در firefox یا انتخاب لینک توسط نرم افزار دانلودر خود(FDM,DAP,Flash get,IDP,...) این فایل را بر روی کامپیوتر خود save کنید. "لینک دانلود حذف شده، در صورت تمایل ایمیل خود را بگذارید تا برایتان پست کنم. "

طعم تلخ

2008-11-20T00:20:00.007+03:30

در چرخ گوشت سرنوشت
دستِ افکار ساده و کودکانه ام ، اسیر چرخشهای سهمگینی شد
که دیگر هرگز با ماشین زمان هم ، ذره های خرد شده ی آن کنار هم آرام نخواهند گرفت.
ساعتِ شوم ، ثانیه شمارش را بر سَرَم بارها می کوبد
تا بگوید: دیگر چیزی به لحظه ی رفتن برق ِ زندگی ام نمانده
و ریز ریز خواهم شد و همچون ادویه ای بر خورشت زمین پاشیده خواهم گشت
تا مزه ی افکار و سنگینی آنچه که در ذهن داشتم، طعم تلخی برای آیندگان باشد،
هر چند کِرم ها نیز مرا تف خواهند کرد!

هر چند کِرم ها نیز مرا تف خواهند کرد!

حمید رضا رضوی29/8/7008 آریایی

تکرار

2008-10-31T23:47:00.001+03:30

دل ما کِی خوش بود؟
از روز تولد تا به امروز در وادی تاریکی و نا امیدی
در این روزهای خوار و پَست جوانی ؛ نگاهی برای آینده ؟ فکر ِ زندگی؟
دلم به آبی خوش بود؛ ولی از فرط گریه های بی حساب ، همه طرف مخمل سیاه
دلم به زیر خاکها خوش بود؛ اما آنجا هم کرمها آزارمان می دهند!
در مکعبی دوازده متری با در باز و پنجره ی سرتاسری، دنبال بی صدایی هستم
مکعبی بسته و بی روزنه ، تاریک تر از دخمه های تنگ کوهستان ، آرامتر از اهرام بلند
نور: عامل بیداری و شروع بدبختی
هر سال : تغییر اعداد ، آواز پرندگان ، خوشحالی های بی روح
با خودم می گویم : باز هم باید باشم؟ دوباره تکرار!
چه کنم این محیط در وراثتم نیست
گاه دنبال کاری ، انجام گناهی ، ولی بی فایده
راستی آیا گناهی هم هست؟ کدامین نیچه پاسخم را خواهد گفت؟
به دَرَک که درکم نمی کنند هرگز فیلسوفان پوچ کوچه و بازار
من خالی تر از آنم که با نگاه هرزه ی آنها، بر افکار برهنه ام پوشَک بپوشانم.
خسته از عشق شکم خالی نشسته ام اینجا و هراسان از سوزنها
روح همگی هست دورو
کار من هر روز صبر
از تکرار این تکرار هم بیزارم...

10/8/7008 آریایی
حمید رضا رضوی

سنگسار در مریخ

2008-10-02T09:54:00.000+03:30

این فرشته ی حماقت که بر بالهایش نمی توان تکیه زد
و گاری مدرن را با شاخهایش به هر سو می کشد
در عصر ربات و صفر و یک و فینیکس بر مریخ
نامه ی اعمالش را با افتخار مهر و موم می کند
و با هر ضربه ، جانش بدون نیاز به بالهایش به مرکز فرماندهی در ذهنش نزدیک تر می شود
و با پرتاب آخرین سنگ، او دیگر در میان انسانها نخواهد بود
و بالای کویرهای مریخ پرواز می کند
و بر سِنسور های حساس فینیکس می شاشد
تا که شاید آب در مریخ شناسایی شود!
این کودن معصوم، راهش از ما جدا نیست و هر جایی سَرَک خواهد کشید.
او نمی ترسد از فریاد، نمی ترسد از خون و اشکها را نمی بیند
چرا که مجری حکم حق (هغ!) است !!!

16/3/1387 خورشیدی
حمید رضا رضوی

پیچ در پوچ

2008-09-27T09:55:00.000+03:30

می کنم آغاز لحظه ای را از زمان بی پایان این دنیا
لحظه آغاز شد.
درک اطراف ، با کالای تزریقی می نشیند در تخیلگاه پر پیچ …
می کشیم آه از نبود چیزکی واهی
می کنیم فریاد که ای وای چه کنم ، ندارم پولکی ناچیز تا کنم امروز را فردا
یکی در آسمانها می چَرَد با بالهای شخصی ، می شود عقاب آسمانها
در اعماق فکرش به دنبال شکار بیشتر از این، به پروازی بلندتر
می خرند گاه تکه زمینی در ماه!
و ندارند ، آنانکه پولی ندارند…
چه بود آنچه آموختیم در این دنیا؟
خود را کرده ایم خاموش
پُر شدیم از آموزه هایی پوچ
شویم همرنگ جماعت تا که ما نیزبشویم رُســــوا!!!
و این رسوایی محض است که در آن یکی دارا و دانا است
دیگری ندارد هیچ و بر نادانی خود ، آگاه است…

نیمه ی اول 1385 خورشیدی
حمید رضا رضوی

سکوت

2008-09-14T09:24:00.001+04:30

من از مرگ می نویسم
و می نالم از آن بی کسان خُفته در خاک
که نمی گویند از کرمها و خواب های پریشان آن دوران.
از خواب ، چه می خواهند که اینگونه در آن غرق اند؟
در آن، بیداری می بینند؟!
از که باید کرد سوالی چند، که نداند هیچ کس آنچه هست!
زندگی را که می داند چیست؟
حال آیا مرگی هست؟
در تخیل بود این گفتار، یا که هست و من خیال کردم؟
راز دنیا را کَس نمی داند
به گمانم که این گفتار از پَس ِ لایه های زیر خاک رفته ی ابهام می آید.
ای که از تو می نویسم « آ »
ای که با تو می گریزم « آ »
ای که هر دَم می کِشم آهی از آن تکرار ِ بی پایان ِ « بی جوابی ها »
ناله تا کِی؟
فکر می رود تا ناکجا آباد، تا هیچ ، تا مرکز هستی، تا شعاع سرمستی
اما باز نمی فهمم که کدامین را باید کرد باور!
تا سوال را تو نگویی به من پاسخ ، از هیچ هم نمی فهمم.
من نادان تر از آنم که گویم این تویی ای « آ »
به پیش من نَیا ، اما بگذار تا به تو، اندکی بیشتر بپیوندم.
راز تو در چیست؟ این را هیچ سوالی نیست!
سوال من این است: آیا من هستم؟
نه می خواهم بدانم از کجا هستم نه می پرسم چه باید کرد!
با اندیشه آیا می توان فهمید که من هستم؟!
ای کاش جوابی داشت تا پرسشی دیگر از تو می کردم
گر بدانم نیستم باکی نیست.
اما اگر پاسخ دهی هستی، سوال دیگرم این است :
چرا هستم؟
هست و نیست من یکی است این را خوب می دانم!
گوی در دست توست، آری من شعاعی بیش نیستم
تا کِی بچرخم؟ از کی بپرسم؟
نیستی در پس هستی، هستم از نادانی و مستی
مست شراب ناب، نه !
مستم از گردش در پرده ی خاموش این هستی در نیستی
تا چه حد می دانم؟ هیچ!
گر گفتم هیچ ، هیچ را هم نمی دانم چیست!
تو بگو، آیا تو می دانی؟
هر چه فریاد کردم جوابی نیامد پیش!
در سکوت پُر معنا، که صدایش بیشتر از فریاد ناچیزم فضا را می کند خالی
می نشینم تا صدای خالی تو بر سکوتم فایق آید
تا که شاید در آن هیچ پُر از هیچ، پاسخی اندک به سوالهای ناچیزم پدید آید.

24/7/1385 خورشیدی
حمید رضا رضوی

آینه ی بی تصویر

2008-09-10T09:40:00.000+04:30

در این آینه ی بی تصویر؛
تاریکترین نور، شبی از روز
چشمانی باز می بیند ندیدن را!
آنچه می بینی چیست؟
آیا هستی ؟!
یا که هر آن می شوی زاده از تصویر اطراف؟
هستی اما نه یکسان
نیستی…

نیمه ی اول 1385 خورشیدی
حمید رضا رضوی

دیوانه

2008-09-03T10:27:00.001+04:30

ای دایره ی سرخ آتشین
ای سیاهی شبهای سفید
باد سبزی می وزد در راه
و تو می خوانی در مرگ
و صدایت ، آواز ِ پُر فریاد ِ سکوت است
آری ، نفسی که خیالت را به خیالی دیگر می بُرد به هوا رفت ،
تا تو را در خلا ءِ پُر نور امشب، با من، تنها بگذارد
دایره ی من مرکزش عشق و دایره ی تو مرکزش مرگ.
داد می زنم تا گِدایی را بیاموزم
و دستان ِ تو در خاک فرو می روند …
جان من را بگیر که عاشق مرگم و تشنه ی عشق
می بوسم روی سردت را و دایره وار، گودال نیستی را در پس هیچ می کَنم
و تو را به دست غمگین خاک می دهم تا فریادم را نشنوی
امروز ناله هایم بی صدا می رقصند
می چرخم و پرواز می کنم با چشمانی بسته
و تو می بینی گردش من و سرنوشت را
و آنها می گویند : او دیوانست
کاش با مرگ تنم به آسمانها می رفت و دیگر سردی خاک را نمی دیدم
و کِرمها به دنبالم ، آسمانها را سوراخ می کردند
و من می چرخیدم و پرواز می کردم، با چشمانی بسته
و باز می شنیدم از دور، که می گفتند : او دیوانه بود
آری دیوانگی ام در پس سکوتی سراسر سفید بود
که لکه های خنده هایم به دیوانگان ِ دیوانه بین ، به سیاهی می زد.
و مرگ من سراسر خنده بود و سیاه
ولی آنها می گفتند : "او دیوانه بود"…

14/1/1383 خورشیدی
حمید رضا رضوی

اشک

2008-08-25T12:05:00.001+04:30

سر سردم را با گرمای عشق ، بر سینه ی پر تپشی می گذارم
که به هر ضربانی ، رد ِ قطره ای را بر گونه ام می نشاند
تا به شفافیت آن بر کاغذ صورتم با جوهری از راستی عشقم بنویسم:
راستی اگر "اشک" نبود ، عشق بی معنا می شد.
ایمان دایره ای است و انسان شعاعی به مرکزیت عشق
و من به شعاع اشکهایم ایمان دارم که مرکزی به وسعت خدا دارد
و به هر بار ریزش ، سایه ای در وجودم می لرزد
و تمام وجودم سایه ای می شود که در آغوشش خوابم
و این سایه چنان نوری دارد که در اشکهایم برق آن چشمها را خیره می کند.
وجودش به لطافت اشکهایم و اشکهایم به وسعت عشق ِ پاکش.

14/10/1382 خورشیدی
حمید رضا رضوی
"تقدیم به همسرم"

حقیقت یا خیال

2008-08-22T04:15:00.000+04:30

و من به حجم اندام تو در تاریکی شب
که صدایی جز نفسهای من و تنهایی دستانم نیست، می نگرم
در خیالی که تو در آغوشم به صدای نفسم می نگری
و در آن هیچ چیز مصنوعی نیست
دست من ، خاطره ی یک شب بی تاب و پر از احساس را
به سر انگشتان عشق می ساید
و تو هر چند اینجا باشی، لحظه ای نیست که تکرار شوی
راز تو در این است.
من در این حس خیال به تو نزدیکترم
زندگی رویایی است که در آن منظره ی اندامی به کوتاهترین فکر و خیال
به اندام خدا می ماند
و حقیقت همان هم آوایی بیداد دل و خیال انگیزترین لحظه ی دیدار است.

23/3/1382 خورشیدی
حمید رضا رضوی

هیچ

2008-08-17T23:23:00.000+04:30

نقش هیچ در بودنم پنهان بود
و من، دست از دل خود برداشتم
تا که از او ـــ او همان هیچ ـــ پرده ای بردارم
و چگونه هیچ است اگر نامش هیچ
پس چیزی هست که نامی دارد
و به خود اندیشم که من هم هیچم
که آن ـــ آن همان اصل خدا را ـــ در هیچ پنهان دیدم
ولی هیچ گفته ها را می گفت ،هیچ، همان من
و من فهمیدم که آن هیچ ، نمایی بیش نبود
پس به ادراک خندیدم
که چطور هیچ می شنید و می گفت !
و ندارد تعریف ، که اگر داشت هیچ نبود
و اگر آگاه شدم در پس ِ هیچ، خدا در یک وجبی است...

3/11/1381 خورشیدی
حمید رضا رضوی

جاده ی هیچ

2008-08-11T01:37:00.002+04:30

در جاده ی هیچ نشانی دیدم که مسیری به بلندی نرسیدن داشت
و افق در آن عمودی می شد و به بالا می رفت
و از مرز وجود تا ابدیت نردبانی می ساخت
و در آن بالا بود که فضای تهی هیچ ، چند برابر می شد
و با هر نفسی ، هر گوشه ای از اندامم به خلاء نزدیک می شد
و نفسها تندتر
و تمام بدنم بی وزن شد.
در جلو کوره راهی به مسیری تاریک، و دو بالی به هوا
و در ساحل ِ خشکی ،قایقی به بزرگی ِ تنی ، پنهان بود.
قایق خالی را به گواراترین آب ِ زمان انداختم
به درونش رفتم و از آن آب کمی نوشیدم
و به آنی دیدم خلاءام را پر کرد
اما توانایی پرواز از دستم رفت .
در آنجا جریان ، به مسیر افقی نزدیک بود
باز به ساحل رفتم و نگاهی به مسیر دایره ای انداختم
نوری از من تابید و شعاعی از آن روشن شد
قدمی برداشتم و درونش رفتم
نور من را دزدید و تمام بدنم تاریک شد
و حالا که به دو بال نزدیکم
به هر بار نفس ، وزنی از من به فضای هیچ نرفت
و اندکی نور، حاصل نشد
و من آن بال را به پشتم بستم و نشستم به امید ِ نوری و توانی برای پرواز
اما در این جاده ی هیچ ، نرسیدن شرط است
و این است قصه ی هر عشقی.

9/12/1381 خورشیدی
حمید رضا رضوی

یتیم

2008-08-04T03:19:00.001+04:30

می زنند دوستانم در راه برایم گاه چا ه های عمیق
از چشمانم اشک غم می ریزد ولی آنها فقط می خندند
جز مسخرگی انگار ندارند کاری
نکند این دوستان مگس اند؟
ولی نه ، من که شیرینی نیستم
با نخ و سوزن من، دوخته ام در این راه ، چشمانم به افق
ولی آنها تیغه های تیز در دست دارند
با این همه دوستان عزیز ، پس دگر دشمن چیست؟
افقی بی خورشید
دریا در دل کوه محصور
ماه دائم پشت ابرهای سیاه
افق چشمان ِ گرگ های رفیق، در خط ِعمود ِ بدنم
همگی منتظرند...!
من با این همه افراد، اطراف خودم
می توانم بنویسم که یتیمم، یتیــــم.

24/11/1379 خورشیدی
حمید رضا رضوی

اثری به سیاهی زغال

2008-07-29T01:15:00.000+04:30

کلاغی به درون دل من پرواز کرد
پنجه ای بر رگ زد
و چون او از رنگ بود ، به اندک خونی ، آب شد و به جریان افتاد
و به اندام و به ادراک ، جوهری از فهم زد
سایه ای از بالش به سیاهی شب و تاریکی پروازش بر سَرَم نازل شد
حجم اندام در آن تاریکی همچو دودی به اطراف می رفت
سایه اش را برداشت ، نفسی کوتاه کرد و تکانهایی خورد
و صدایی که از آن حنجره بیرون می داد، تلخ تر از ته ِ میوه ی صبح
به نفسها و تنم جانی دوباره می داد
که او با همه زشتی و چشمانی پُر از حرف دروغ
و صدایی که ندارد تعریف
به چه نازی و غروری سر خود را بالا می برد
و به پرواز عقاب می خندید
او پیغام زمین بود
و خبر چینی او ، خبر از راز زمین
و هنرمندی او، اثری به سیاهی زغال، بر سفیدی دل و ادراک بود.

29/10/1381 خورشیدی

حمید رضا رضوی

اولین دیدار

2008-07-27T00:26:00.001+04:30

در آن پرواز آهنگین عشق ما
و در کمرنگ ترین برخورد آبی در میان باد
و بی فریاد و بی پایان ، شکوفا شد درون ما .
من ِمن بی وجود بود و هزار چهره ، ولی ساده
ولی او بی درنگ در دید من خاموش
و آن تاریکی کوتاه ، پر از معنی
آیا رنگ عشقش بود یا رنگ درونش بود ؟
سیاه
همچون سایه ای از مرده ای در کف
وجودش روشن و زیبا
درونش تیره و بیمار
کدام را باید اول دید؟
درست است من خودم بیزار از خود گشته ام امروز
ولی افسوس که عشقم پاک ِ پاک بود و
برای بی وجود دیگری ، پاره کردم بندهایی را و وصل گشتم به آن بی بند ِ بی بنیان
این همان بیماری محض است که آن را عشق لقب دادند.
و من عاشق و هم بیمار
تکیه گاهم همان دیدار
آری من ندارم از خودم چیزی و او هم هیچ
ولی در این میان تنها، نگاهی همچنان باقی.
من عاشق و هم بیمار
و تنها تکیه گاهم « اولین دیدار »
25/8/1381 خورشیدی
حمید رضا رضوی

قصه

2008-07-23T21:46:00.000+04:30

در سرمای وهم انگیز و بیم آلود ، باد از سردی تن ، پیچید در لا به لای شاخه ی بی برگ
شاخه ها نالیدند، اما نه از سرما ، بلکه از اشکهای بی پایان
قصه ی ما بحث دیدار بود یا که گفتاری نا پیدا
ناله ی ما از سقوط دست پاسبان کودکی ها بود بر گلی سرما زده در گوشه ی تاریکی از دیوار باغ ما
یا که پتکی از فضایی روشن و زیبا ، از عزیزی که نورش را به جان خود راه دادیم
تا تاریکی پنهان هر شب را از وجود خود دور سازیم
و پتک او شعاع تابش او را درون چشم ما کج کرد.
و یا صد چیز دیگر باز ...
بار دیگر او تنش لرزید
پیکر باد در این جریان بی نقش بود
لرزشش از دوزخ پنهان در دنیای بی وجدان امکان بود
این دنیا ندارد تکیه گاهی
تا که گاهی بر شانه های شاخه ای پربرگ و پر میوه که در ذهن حسود ما سایه افکنده
و از باد و طوفانها در امان مانده و هر چه عمر بگذشته تنومند و قوی گشته
تکیه گاهی سازیم و او را بی درنگ در فکر خود تنها دلیل بودن دانیم.
این دنیا تعریفی نداشت از من برای من
وای بر آنان که خود را نه در ساحل بلکه در دریای بی احساس حزن انگیز چشمان همنوعی
که او را هم بال و همراه لحظه های شوم و شیرین این دنیا می دیدند ، رها کردند ، وای بر آنان.
این ناله و این فریاد، از عشق پاک آن عزیزان نیست
من می نالم از آن بی کسان چهره در نور و درون تاریک، با نگاهی گرم و چشمانی با برق شیطانی
و ریایی در پس صد لایه از زهد و درستکاری ، که ندارند بویی از معنی عشقی راست
من می نالم و ای کاش قصه ای از درستی می شنیدم
وای بر من
قصه گویی نیست و من قصه می گویم!
وای برمن
من می نالم و ای کاش قصه ای از درستی می شنیدم من.
20/9/1381 خورشیدی
حمید رضا رضوی

درخت فکر

2008-07-22T07:53:00.002+04:30

من طناب می بافم
و درخت می کارم
وهر لحظه ی در گردش این ساعت شوم، به رشد درخت و به آن قطر طناب
و به هر شاخه و هر برگ و به آن میوه ی ناب
و به آن سایه ی خواب و به هر چیز در رشد زمان ، می نگرم.
« این درخت ، فکر من است و طناب عامل وصل »
من ِ من بود که آن بوته ی زیبا را کاشت و حَرَس کرد و به آفات بلا راه نداد.
و درختم سرو یا کاج یا سدره و طوبی چه فرقی دارد؟
آن درخت سبز بود و تنومند و بلند
میوه اش سیب و انار ، شاخه ای انگور ، شاخه ای گیلاس
هر کجای این درخت، میوه هایی پر بار
من طناب بر شاخه ی زیبای آن برج بلند آویختم؛ وصل شدم تا میوه ای برچینم
و در آن لحظه ی شیرین چشیدن بود، که به آنی ، زیر پایم خالی
آری ، آن بافته ی دست خودم بود که در آن لحظه ی وصل ، دور گردن پیچید
و درخت فکرم ، که روزگاری به پایش بودم و به آن بالیدم ، هیچ چیز برایم نگذاشت
آری، آن روز لحظه ی مرگم بود.

8/6/1381 خورشیدی
حمید رضا رضوی

درد

2008-07-08T03:38:00.002+04:30

از پس شیشه ای پُر شکست دیدم خودم در آیینه

آیینه نیز پُر شکست

من در این حال تنها چهره ای را بی فروغ دیدم ولی ، پشت هر چهره ، چهره ای دیگر

آیینه تا عمق آن شیشه و آن شیشه تا عمق درون

پشت من هر چیز بود با من بود

و من از آیینه می پرسیدم : از من ِ بی چهره ، صد چهره ولی پس چرا در هر کدام درد منم همراه است؟

آیینه از شیشه می پرسید همین

شیشه از من

و من از آیینه

و هر چهره از آن چهره

هر کدام از دیگری بود سئوال

و نکرد هیچ کس از کرده ی خود هیچ سئوال

عاقبت معلول آن صد چهره از هم بشکست

و باز از هر چهره در شیشه صد چهره شکست

آیینه من را دید

و من آن صد چهره در آیینه را من دیدم

و من از من پرسید که چرا این همه درد؟

و من ِ آیینه باز هم بشکست

سحر بی جواب ماند از این همه کس

تو بگو پس چرا این همه درد؟

و وقتی سحر از هم شکست

تو و آن صد چهره از مرده ی من می پرسید که چرا این همه درد؟

28/3/1381 خورشیدی

حمید رضا رضوی

رنگ بی صدایی

2008-07-08T03:32:00.002+04:30

شاید آن فریاد مرگ زیر پا باشد

شاید آن رنگ بی صدایی هاست

برگ زرد زیر پا

صدایش خسته ، رویش زرد

درست است با فشاری پودر می گردد ، ولی روحش نه آن زرد است

روحش با صدایی سبز از دلهای پرآهنگ فرو ریزد

روح او بیرون ، تکه هایش آرام در خاک

سرنوشت ما همین برگ است

مرگ چون برگ ، روحش سبز ، تَنَش زرد است

12/3/1380 خورشیدی

حمید رضا رضوی

سراب تاریکی

2008-06-27T17:55:00.001+04:30

حال ما آینده ای بود از باد حقیقت

که درون قاب تنهایی به آرامی رفت

عمر، در گذر نفس پنجره ها ست

و در آن سوی ، آرزوها

"کار ما امروز است"

خاطرات ، غبار قاب تنهایی ست

و در این گوشه ی پل ، خط افق ، زیر پاهای سبز درختانی ست

که نفس را به فضای دل خود، با صدای ساز باد می خوانند

و دو روز را ، در سراب تاریکی ، با خوشی می مانند

28/2/1380 خورشیدی

حمید رضا رضوی

لب

2008-06-24T12:17:00.001+04:30

وآنگاه که لب ظاهر شد، "عشق" در گرمی آن به فرجام حقیقت پیوست

و اگر لب نبود ، عشق آبی می شد!

و آن روز که در چشم، شمع احساس معنی می شد

لب بود که آن را به گرمی به هم نوع می داد

و اگر لب نبود ، شمع چشمان در سردی باد نور خود را به تردید می داد

و در آن حال که دستان ، روح خود را به نازی فهمید

و به هر ناز، ذرّه ای داد و تا به آخر بخشید

این فقط لب بود که به یک لمس ، زندگی را از آدم به آدم بخشید

و اگر لب نبود ، صورت از داد خجالت پرده ای بر می داشت

و زبان بود که سنگی می شد و از داغ سکوت آتشی را به درونش می برد

و دندان بی درنگ می فهمید که از آن پس یار او تنهایی ست

و چشم قبل از اشک از دایره ی هستی بیرون می رفت

و صدا از فکر آن روز هم می لرزید.

ولی " لب همچنان باقی ماند"

و از روز تولد تا به امروز ، به هر لحظه ی پاکی خندید.

27/6/1380 خورشیدی

حمید رضا رضوی

گریه

2008-06-20T12:49:00.003+04:30

این سپید را در حس سحر باید یافت :"باور عشق در تنهایی ست."

در آن آرامگاه زمان است که فضای عشق در روحت، با صدای نازکِ خواهش به سراغت می آید

و فقط در آنجا رنگ عشق را خواهی فهمید

آری ، در همان تاریکی تنهایی .

آن زمان که دست در دستان گرمت می گذارم ، معنی عشق در روحم می شود خاموش!

راستش این است : در آن شب های بی برگشت که هر شب بود با گریه

عشق را در گریه فهمیدم

گاه با فریاد

گاه در هق هق .

18/4/1380 خورشیدی

حمید رضا رضوی

نفرها در خیابان

2008-06-18T20:46:00.002+04:30

چون عقابی در فضای شهر در بستر کوه می رفتم

با خودم می گفتم : ای سحر کیست ببیند اینجا ، چه نفرها در خیابان هستند که ندارند جایی

نه پناهی ، نه خدایی و نه آن گهواره ی آرامی

دستهاشان همه جا می گردد تا بیابند اثری از جسمی

جسمی که نامش هدف است

هدفی ، تا که شاید شکمی ، به نوایی برسد

دختری هشت ساله ، که نباید اینجا ، می کِشد دستمالی ، برغبار دل ما

تا که شاید مهر و لطفی که به آن خوش بین است ، برگ سبزی باشد که به دستش ریزد

و از او کوچکتر : پسر کیف به دوش ، جای خودکار و قلم بُرُسی با یک واکس

و به جای دفتر مشق و کتاب، می نوشت بر کفشها

دل او از کودکی پر خون بود که چرا هیچ کسی با او نیست

و چرا باید او؟!

3/2/1380 خورشیدی

حمید رضا رضوی

کوزه ی خالی

2008-06-12T19:51:00.002+04:30

بر این احساس لحظه ای شک نیست

که نخواهد ماند جاویدان

و همین عشق ، از احساس ، ولی خالی ست.

احساسات همیشه مایع کوزه ست

و عشق سفال اطرافش

فقط کافیست تا سنگی به آن گیرد

می شکند عشق

و در آن کوزه، احساس است که از درد می سوزد

و با جریان ، تا شعاع نیست می ریزد

و از اطراف می گیرد، مایع را تبخیر

و فقط شاید ردپایی بر زمین ماند

که درآن

تکّه های کوزه ی خالیست.

2/3/1380 خورشیدی

حمید رضا رضوی

ملکه زیبایی

2008-06-12T19:46:00.001+04:30

ای تو که می زنی من را ، در کناره های دیوار رنگ

و در بیشه زار قلبم ساقه های غرورم را درو می کنی

و در دریای آرام نگاهم ، موجهای ویرانگر می زنی

ای عاشق غم و اندوه من

تو را می گویم

تو که می پنداری ملکه ی زیبایی از تو الگو می گیرد!

تو که با خط چشمانت ، آرام دلان را عاشق می کنی.

در پی کدام نگاهی؟

به آسمان بخت چه کسی چشم دوخته ای ، که آبی آن را سیاهتر از چشمانت کنی!

ای تو که از اعماق دریای منطق ،فریاد می زنی که چرا هنوز کشتی هایت غرق نشده؟

تو که در لحظه ی کوتاه با من آبرویت شسته می شود، پس چرا با من مانده ای؟

تو مرواریدی بودی که از صدف چشمان من افتادی

و فقط خیسی تو بر لبان من باقی ماند.

پس از خدا می خواهم

تا کویرهای خود را به لبان من دهد

و تو را

در سرابهای کویر هم

هرگز نبینم.

3/11/1379 خورشیدی

حمید رضا رضوی

نوای قصه ی عشق

2008-06-10T19:40:00.003+04:30

از کجا آمد باز ، این سیه عشق پلید!

به کدام راوی و ساقی بگویم این را

که نفهمند، دردم ز چیست؟

باز شاید این همان عشقی است که با خود تب دارد

که عرق بیمارش ، زود در می آید.

در این دریای بی وجدان عشق

که می برد دلها را، تا بسازد دل خود

نیست برایم عمقی ، نیست برایم شوری

در پی دیدار مجدد خواستم ، برسم تا ساحل

اما ندارد این عشق ساحل و شن زاری.

در دریای سراب گونه ی عشق ، در خاک کویر، من باز هم می غلتم

ساز ندارم اما

می زنم من با سوت ، نوای قصه ی عشق

می رقصم اما

نیست یاری با من

ای خدا کاری کن تا غرق تر از این نشوم.

باز مرا برگردان ، باز مرا برگردان.

19/11/1379 خورشیدی

حمید رضا رضوی

عشق، کاغذی فولادی

2008-06-09T09:44:00.005+04:30

جز سیاه نیست برایم رنگی
قرمز و آبی چیست؟
در پی افکاردلم، به کدام وادی و راه می نگرم؟
در کوچه های تنگ و دربسته ی عشق، من به دنبا ل فضا می گردم.
درسرابهای دلم همواره ، من چَمنزار سیاه می بینم.
به کجا می نگری همسایه ، که هنوز پاییز است.
او که در ظلمت راه قسم صبح می خورد
من ولی صبحها را باز سیاه می دیدم.
در شب شهرهای بزرگ ، من فقط تاریکی
از طلوع تا سر ظهر ، ظلمت نورانی
من در این عشق پلید
تو در آن خانه ی مقصود حقیر
دستهایم قیچی ست
عشق در دستانم ، کاغذی فولادی ست.
در هرخانه ی عاشق که زدم
گرگهایی بودند.
باران می بارید، همه جا خشکیده
ابر ،فریادزنان ، با جولی پوسیده
پس چرا منتظری؟ چشم براهی؟ در فکر؟
بیا تا رنگ سیاه برداریم ، برویم از دنیا
بگذاریم آن را، بر لب این دنیا
در فضای بین دیدار خدا،
می شویم ما عاشق
تو که می دانی ما، شده ایم بیست از تاریکی ، بیست از تنهایی
پس چرا نیست کسی آزاده!
بیا تا نمره ی تاریکی را ببریم ما تا صفر.
پس چرا می روی باز از رَهِ بی راهه چرا؟
نکند می خواهی ، بشوی باز سیاه؟
تو که بازگشتی ز راه
بازگشتم به سیاه باز گشتم به سیاه
جز سیاه نیست برایم رنگی
قرمز و آبی چیست؟
رنگ پرواز و پَر مرغک عشق
جز سیاه رنگی نیست!!!

18/11/1379 خورشیدی
حمید رضا رضوی